Pobierz dokument w formacie pdf Pobierz pierwszą stronę dokumentu w formacie png Pobierz drugą stronę dokumentu w formacie png Pobierz dokument tekstowy w formacie odt
Oświadczenie woli i wnioski w sprawie rozwiązania małżeństwa.
Czy Urząd Stanu Cywilnego ma obowiązek przyjąć Twoje oświadczenie woli?
Na to i inne pytania odpowiedź znajdziesz w dokumencie, który we własnej sprawie warto wysłać do władzy publicznej.
Jak złożyć dokument?
Dokument wydrukuj w trzech egzemplarzach, jeden złóż w Urzędzie Gminy lub Miasta bądź do USC a na dwóch pozostałych zażądaj potwierdzenia faktu złożenia tego dokumentu.
Co zrobić z potwierdzonymi egzemplarzami dokumentu?
Potwierdzone egzemplarze dokumentu zabezpiecz na okoliczność ewentualnych roszczeń za niezrealizowanie.
Możesz też, jeden z potwierdzonych egzemplarzy dokumentu przesłać do UCiDK do celów kontrolnych. W tym egzemplarzu możesz zasłonić dane, których nie chcesz udostępniać. Czytelne musi pozostać nazwisko, imiona, dane urzędu do którego dokument został złożony, potwierdzenie złożenia dokumentu.
Możesz dodatkowo udostępnić własny numer telefonu dopisując na tym dokumencie celem ewentualnego kontaktu przez UCiDK.
Potwierdzony egzemplarz dokumentu możesz przesłać: listem poleconym, na e-mail Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. bądź mms-em na nr tel. 725 374 800
Prosimy o rozpowszechnianie i zgłaszanie swojej pomocy w likwidacji panującego bezprawia oraz w zmianie systemu na adres: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. jak też potwierdzenie tego faktu SMS-em na nr tel. 725 374 800.
Oświadczenie woli i wnioski w sprawie rozwiązania małżeństwa.
Na podstawie art. 30, art. 31 ust. 1 i ust. 2, art. 37 ust. 1, art. 47 i art. 63 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (w skrócie: KRP), w zw. z art. 2, art. 4, art. 7, art. 8, art. 40, art. 76, art. 82, art. 83 i art. 166 ust. 1 KRP składam:
oświadczenie woli, że nie chcę być już w związku małżeńskim z …................................................................................... oraz wnioskuję o:
1) wykreślenie mnie z dniem ......................................... z rejestru osób pozostających w związku małżeńskim zawartym w miejscowości ..................................................., w dniu …....................... z…..................................................................... zamieszkałą/ym ........................................................................................................................................................................ . Przesłanie mi na adres domowy, potwierdzenia realizacji tego wniosku.
2) Przedstawienie mi dowodów na to, że sądy i trybunały na terenie Rzeczypospolitej Polskiej działają legalnie, a osoby w nich pracujące są przedstawicielami Narodu Polskiego i należą do władzy publicznej pochodzącej z powszechnych wyborów, co wyraźnie wynika z art. 4 oraz art. 61 ust. 2 KRP,
3) Wyjaśnienie, dlaczego pomimo wyraźnego brzmienia art. 87 KRP, zgodnie z którym kodeksy, ustawy komunistyczne i partyjne, ustawy nowelizowane, zmiany do ustaw, traktaty, dekrety, wyroki, dyrektywy i rozporządzenia Unii Europejskiej, nie są źródłami prawa powszechnie obowiązującego, to władze Gminy posługują się takimi przepisami i zmuszają obywateli do ich przestrzegania.
4) Wskazanie artykułów Konstytucji RP, które nadają sądom kompetencję do decydowania o tym, czy obywatel ma pozostać w związku małżeńskim,
5) Wskazanie artykułów Konstytucji RP, które zezwalają sądom na naruszanie godności, praw i wolności obywateli podczas postępowań dotyczących rozwodów,
6) Wskazanie artykułu Konstytucji RP, który uprawnia sądy do pobierania opłat za rozpatrywanie wniosków, w tym wniosków o rozwiązanie związku małżeńskiego.
7) Wyjaśnienie, dlaczego Gminy dokonują wykreślenia z rejestru osób pozostających w związku małżeńskim dopiero po otrzymaniu wyroku w sprawie rozwodu, skoro sądy nie są od tego typu spraw, a na dodatek nie ma jeszcze w Polsce sądów powszechnych, zgodnie z art. 175 KRP, tylko są komunistyczne sądy rejonowe, okręgowe i apelacyjne.
Proszę o udzielenie odpowiedzi na wnioski 2–7 wyłącznie w przypadku nieuwzględnienia wniosku nr 1.
Uzasadnienie.
Konstytucja jest najwyższym aktem prawnym i należy stosować ją bezpośrednio (art. 8 ust. 1 i 2 KRP), a szczególnie muszą to czynić organy władzy publicznej, które mają działać w granicach prawa konstytucyjnego, co potwierdzają art. 7, art. 82 i art. 83 KRP. Z tego wniosek jest taki, że żadna ustawa, która nie jest przewidziana w konkretnym artykule Konstytucji RP, nie ma prawa istnieć. Dotyczy to też komunistycznych kodeksów, które są nawet zakazane przez art. 2, art. 13 i art. 87 KRP, ponieważ nie są przewidziane w Konstytucji RP oraz zawierają praktyki i metody działania, jakie panowały w czasach PRL, i nie są podpisane przez Prezydenta RP zgodnie z art. 122 ust. 3 KRP.
Ponadto art. 7, art. 8 ust. 2, art. 30, art. 31 ust. 2, art. 37 ust. 1, art. 76, art. 82, art. 83, art. 166 ust. 1 KRP, w związku z art. 44 KRP, zobowiązują organy władzy publicznej do stosowania Konstytucji bezpośrednio, co oznacza kategoryczny zakaz stosowania przepisów prawa sprzecznych z Konstytucją RP. Nakładają też na władzę publiczną obowiązek działania zgodnie z prawem i w granicach prawa konstytucyjnego dla dobra wspólnego, a nie jedynie dla dobra nielegalnie działających organizacji partyjnych i sędziowskich (art. 11 i art. 13 KRP) oraz korporacji prawniczych, które zarabiają na tym bezprawiu. Organizacje te w 1997 r. dokonały zamachu na konstytucyjne organy władzy i w ten sposób okradają obywateli na setki miliardów złotych rocznie oraz zmuszają nas do przestrzegania przepisów komunistycznych i partyjnych, ponieważ nie ma jeszcze ŻADNYCH przepisów konstytucyjnych, co zostało potwierdzone w pokontrolnym Oświadczeniu UCiDK nr 8, które jest na stronie www.ucidk.pl
Art. 30, art. 31 ust. 1 i ust. 2, art. 40 i art. 47 KRP nie przewidują żadnych ustaw, które mogłyby regulować sprawy wynikające z tych artykułów. To oznacza, że żadna władza publiczna, w tym znajdująca się w sądach, a tym bardziej działająca nielegalnie, nie ma prawa decydować o życiu osobistym i prywatnym obywateli. Nie ma też prawa naruszać godności i konstytucyjnych praw obywateli czy doprowadzać do ich poniżania podczas nielegalnych rozpraw dotyczących rozwodów. Ponadto legalnie działające sądy powinny rozpatrywać sprawy tylko dotyczące wymiaru sprawiedliwości, a nie sprawy prywatnego życia obywateli, zmuszając ich do czynienia tego, czego prawo im
nie nakazuje (art. 31 ust. 1 i ust. 2 KRP).
Zgodnie z Konstytucją RP obywatel podlega Konstytucji, a nie ustawom czy innym przepisom sprzecznym z Konstytucją (art. 37 ust. 1 i art. 87 KRP). Prawo do prywatności, wolności i godności nie może być ograniczane przepisami z czasów PRL, które nawet nie są podpisane przez Prezydenta RP, bo wówczas Prezydenta RP nie było.
W demokracji żaden organ państwa nie może decydować o tym, czy obywatel ma być w małżeństwie! Związek małżeński jest częścią życia prywatnego i osobistego, a Konstytucja nie upoważnia sądów do ingerencji w tę sferę. Wymaganie „wyroku sądu”, aby obywatel mógł zakończyć prywatny związek, nie ma podstawy konstytucyjnej i narusza szczególnie art. 30, art. 31 ust. 1 i 2 oraz art. 47 KRP. Poniża to też obywatela (art. 40 KRP), zmuszając go do ujawniania szczegółów życia bardzo osobistego, w tym nawet intymnego, co jest konstytucyjnie niedopuszczalne!
Również to, że obywatele złożyli przysięgę w obecności władzy publicznej, nie może być podstawą do tego, aby sąd musiał ich „zwalniać” z takiej przysięgi i wydawać wyrok w tej sprawie. Gdyby była to jakaś obowiązująca zasada konstytucyjna mająca też oparcie na art. 2 i art. 32 KRP, to wszyscy obywatele, w tym z formacji uzbrojonych, posłowie, senatorowie, prezydenci, sędziowie, ministrowie czy inni urzędnicy, musieliby uzyskać wyrok sądu przed odejściem z urzędu. Czy tak to wygląda dzisiaj?
Sąd nie posiada konstytucyjnej kompetencji do oceny sfery prywatnej, emocjonalnej czy intymnej obywatela, a Kodeks rodzinny i opiekuńczy, KPC czy KC nie są ustawami w rozumieniu art. 87 KRP w zw. z art. 7, art. 8 ust. 2 i art. 83 KRP. Nie zostały też uchwalone, podobnie jak inne przepisy komunistyczne i partyjne, w trybie procesu legislacyjnego, ponieważ nie ma do nich orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, które muszą być opublikowane w Dzienniku Urzędowym „Monitor Polski”, zgodnie z art. 190 ust. 2 KRP, w związku z art. 2, art. 7, art. 8, art. 37 ust. 1, art. 82, art. 83, art. 122 ust. 3 i 4 oraz art. 188 ust. 3 KRP.
Również fakt, że władza sądownicza nie posiada demokratycznej legitymacji, ponieważ nigdy nie przeprowadzono wyborów do niej (nawet nie ma ustawy dotyczącej tej kwestii, a przewidzianej w art. 176 ust. 2 KRP), oznacza, że Naród Polski nie wyraził zgody, aby obecne sądy podejmowały decyzje w jego imieniu. Władza, w której Naród nie ma swoich przedstawicieli, nie może o niczym decydować, a tym bardziej o życiu prywatnym obywateli, którzy stanowią najwyższą władzę w RP, tj. władzę zwierzchnią (art. 4 KRP).
Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego zobowiązany jest do przestrzegania Konstytucji RP:
art. 7 – działanie tylko w granicach i na podstawie Konstytucji RP,
art. 8 – musi stosować Konstytucję RP bezpośrednio, ponieważ nie ma obecnie żadnego przepisu prawa zgodnego z Konstytucją RP,
art. 30 – obowiązkiem władzy publicznej jest ochrona i poszanowanie wolności oraz praw człowieka i obywatela,
art. 31 ust. 1 i ust. 2 – każdy ma szanować wolności i prawa innych oraz nikogo nie wolno zmuszać do czynienia tego, czego prawo mu nie nakazuje — w kwestii rozwodów nie ma takich nakazów, aby obywatel musiał tłumaczyć się publicznie ze swojego życia prywatnego innym osobom, a tym bardziej osobom podszywającym się pod funkcjonariuszy publicznych,
art. 44 – przestępstwa nieścigane z przyczyn politycznych lub na zlecenie partii politycznych, które zgodnie z art. 11 KRP nie mają prawa pełnić żadnej władzy, wynika to również z Dokumentu Kopenhaskiego art. 5.4 „Wyraźny rozdział między państwem a partiami politycznymi (taki sam rozdział ma być między Kościołem oraz Państwem i dlatego księża nie mają prawa pełnić żadnej władzy publicznej i cywilnej) w szczególności partie polityczne nie będą utożsamiane z Państwem” - nigdy się nie przedawniają,
art. 76 – obowiązkiem władzy publicznej jest ochrona obywateli m.in. w zakresie ich prywatności oraz przed nieuczciwymi praktykami rynkowymi, polegającymi na różnego rodzaju nadużyciach, na czym obywatel traci zarówno finansowo, jak i w zakresie swoich konstytucyjnych praw,
art. 82 – obowiązek działania dla dobra wspólnego, a co za tym idzie, niedopuszczalne jest działanie niezgodnie z Konstytucją oraz zmuszanie obywateli do przestrzegania niekonstytucyjnych przepisów, a na dodatek czyniąc to świadomie i celowo,
art. 83 – obowiązek przestrzegania Konstytucji, a nie przepisów z nią niezgodnych,
art. 166 ust. 1 – zadania publiczne służące zaspokojeniu potrzeb wspólnoty samorządowej, w tym przyjmowanie wniosków i oświadczeń woli obywateli, w zakresie związku małżeńskiego, mają być wykonywane jako zadania własne jednostek samorządu terytorialnego, a nie sądów.
USC ma obowiązek:
1) przyjąć oświadczenie woli obywatela dotyczące jego stanu cywilnego,
2) dokonać wzmianki w aktach obywatela, dotyczącej danej kwestii,
3) żądać zgodnie z art. 7, art. 82 i art. 83 KRP dowodów legalności wyroków wydawanych przez sądy, bo nie mogą być one prawomocne, jeśli nie spełniają wszystkich wymogów konstytucyjnych oraz nie posiadają pokontrolnego oświadczenia wydanego przez konstytucyjny organ - Cywilną i Demokratyczną Kontrolę, przewidzianą w art. 26 ust. 2 KRP, a działającą w ramach Urzędu Cywilnej i Demokratycznej Kontroli (w skrócie UCiDK).
4) w przypadku braku tych dowodów – stosować Konstytucję bezpośrednio (art. 8 ust. 2 KRP).
W związku z powyższym wnioskuję jak na wstępie, o dokonanie wzmianki dodatkowej w akcie małżeństwa, potwierdzającej rozwiązanie związku małżeńskiego na podstawie mojego oświadczenia woli oraz obowiązujących przepisów Konstytucji.
