Do sądu w sprawie opłat za rozpatrzenie wniosków
Jak złożyć dokument?
Dokument wydrukuj w trzech egzemplarzach, jeden złóż do sądu a na dwóch pozostałych zażądaj potwierdzenia faktu złożenia tego dokumentu.
Co zrobić z potwierdzonymi egzemplarzami dokumentu?
Potwierdzone egzemplarze dokumentu zabezpiecz na okoliczność ewentualnych roszczeń za niezrealizowanie.
Możesz też, jeden z potwierdzonych egzemplarzy dokumentu przesłać do UCiDK do celów kontrolnych. W tym egzemplarzu możesz zasłonić dane, których nie chcesz udostępniać. Czytelne musi pozostać nazwisko, imiona, dane instytucji do której dokument został złożony, potwierdzenie złożenia dokumentu.
Możesz dodatkowo udostępnić własny numer telefonu dopisując na tym dokumencie celem ewentualnego kontaktu przez UCiDK.
Potwierdzony egzemplarz dokumentu możesz przesłać: listem poleconym, na e-mail biuro@ucidk.pl bądź mms-em na nr tel. 725 374 800
Prosimy o rozpowszechnianie i zgłaszanie swojej pomocy w likwidacji panującego bezprawia oraz w zmianie systemu na adres: biuro@ucidk.pl jak też potwierdzenie tego faktu SMS-em na nr tel. 725 374 800.
Wniosek do sądu w sprawie opłat za rozpatrzenie wniosków
Dostarczony tekst stanowi wzór wniosku sądowego, w którym autor kwestionuje legalność pobierania opłat sądowych oraz wymóg składania dokumentów w wielu kopiach. Argumentacja opiera się na zasadzie bezpośredniego stosowania Konstytucji RP, która gwarantuje obywatelom prawo do bezpłatnego rozpatrywania skarg i wniosków. W piśmie podkreślono, że sądy są finansowane z podatków, więc żądanie dodatkowych danin stanowi przejaw dyskryminacji i naruszania praw obywatelskich. Autor stoi na stanowisku, że brak orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego potwierdzającego zgodność przepisów o opłatach z Konstytucją RP zwalnia z obowiązku ich uiszczania. Dokument ten służy zatem jako manifest prawny przeciwko formalizmowi procesowemu, uznając go za barierę w dostępie do wymiaru sprawiedliwości. Całość tekstu odwołuje się do licznych artykułów Konstytucji, mających dowieść, że każda sprawa musi zostać merytorycznie rozpoznana bez względu na kwestie finansowe.
Wniosek w sprawie wezwania z dnia ……………………………..
Na podstawie art. 4, art. 61 ust. 1 i art. 63 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: KRP) w
związku z art. 2, art. 7, art. 8, art. 30, art. 31 ust. 2, art. 32, art. 37 ust. 1, art. 40, art. 45, art. 77 ust. 2, art.
78, art. 82, art. 83, art. 174, art. 175, art. 176 ust. 1 i art. 182 KRP wnioskuję o podanie podstawy
prawnej, ale koniecznie zgodnej z Konstytucją RP, że mam obowiązek płacić za rozpatrzenie moich
wniosków lub skarg oraz że mam obowiązek dostarczać te pisma w kilku egzemplarzach, skoro są one
kierowane wyłącznie do sądu, a nie do stron postępowania. Proszę też podać podstawę prawną, że sądy
nie mają obowiązku, pod byle jakim pretekstem, rozpatrywania spraw obywateli wynikających z art. 63
KRP.
Informuję, że jedynym dowodem na to, że jakiś przepis prawa jest zgodny z Konstytucją RP,
to orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, które podczas konstytucyjnego procesu legislacyjnego musi
być opublikowane w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, zgodnie z art.
190 ust. 2 KRP w związku z art. 2, art. 7, art. 8, art. 30, art. 31 ust. 2, art. 37 ust. 1, art. 82, art. 83, art. 122
ust. 3 i 4 oraz art. 188 ust. 3 KRP, z którego wyraźnie musi wynikać, że dany przepis prawa wydawany
jako przepis prawa powszechnie obowiązującego, zgodnie z art. 87 KRP (dotyczy to też rozporządzeń),
jest w całości zgodny z Konstytucją RP.
Również informuję, że zgodnie z art. 8 i art. 37 ust. 1 KRP mam korzystać z praw zapewnionych
wyłącznie w Konstytucji, którą należy stosować bezpośrednio, czyli literalnie, tak jak jest w niej
zapisane. To znaczy, że skoro z art. 63 KRP jednoznacznie wynika, że w ustawie z niego wynikającej ma
być uregulowany tylko tryb rozpatrywania wniosków, skarg i petycji, a ustawy takiej jeszcze nie ma, to
artykuł ten należy stosować bezpośrednio. Ponadto, nawet gdyby taka ustawa już była uchwalona, to nie
może być w niej uregulowany tryb składania takich dokumentów, w tym tryb dokonywania opłat za
rozpatrzenie wniosków, skarg czy petycji, gdyż może być w niej uregulowany wyłącznie tryb
rozpatrywania tego typu spraw. Z tego w oczywisty sposób wynika, że moje wnioski, jak też wnioski, czy
skargi innych obywateli, muszą być obowiązkowo rozpatrywane przez sądy i tylko na posiedzeniu
jawnym, zgodnie z art. 45 KRP, bez względu na to, czy zostanie dokonana opłata za ich rozpatrzenie, czy
nie, jak też, czy zostaną dostarczone kolejne kopie takich dokumentów, czy nie.
Dodatkowo wyjaśniam, że żaden wniosek, skarga lub petycja obywateli nie mogą być odrzucone
ani nierozpatrzone z jakiegokolwiek powodu, ani też nie mogą być uznane za bezzasadne, bo takie
metody i praktyki rodem z czasów komunizmu są również zakazane przez art. 13 KRP.
Jeszcze raz zwracam uwagę na to, że art. 63 KRP przewiduje wyłącznie tryb rozpatrywania
spraw z niego wynikających i to samo przewidują art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 233 ust. 1 KRP.
Ponadto art. 217 KRP, który przewiduje tylko jedną ustawę podatkową, również wyraźnie
stanowi, że obywatele mają płacić na utrzymania państwa wyłącznie podatki i daniny, z których jest
finansowana m.in. działalność sądów. Tak więc skoro sądy są od tego, aby rozpatrywać sprawy obywateli
i otrzymują na ten cel środki z budżetu państwa, to niedopuszczalne jest, aby obywatele musieli płacić
drugi raz na ten sam cel. Niedopuszczalne jest również pobieranie opłat za rozpatrzenie spraw
wynikających z art. 63 KRP, tylko od niektórych osób i tylko przez sądy, a nie ma takich opłat w
urzędach miast i gminach, które też działają w ramach władzy publicznej. Z tego nasuwa się logiczny
wniosek, że dochodzi do rażącego naruszenia praw konstytucyjnych obywateli, a w szczególności do
nieprzestrzegania przez sądy art. 2, art. 30, art. 31 ust. 2, art. 32 i art. 40 KRP. Niektórzy obywatele są
niesprawiedliwie i poniżająco traktowani oraz dyskryminowani i zmuszaniem do czynienia tego, czego
najwyższe prawo konstytucyjne nie nakazuje.
Mając powyższe na uwadze, bardzo proszę o nienaruszanie więcej moich konstytucyjnych praw,
które nie mogą być zmienione żadnym przepisem prawa niższego rzędu, które na dodatek nie przeszły
pełnego procesu legislacyjnego i choćby tylko z tego powodu nie mogą być zaliczane do przepisów
prawa powszechnie obowiązującego, gdyż stanowią one niepodważalnie fałszywe dokumenty o
znaczeniu prawnym.
