Wniosek o wypłatę wynagrodzenia za segregację śmieci

 Płacimy za śmieci, segregujemy je i jeszcze oddajemy wartościowy surowiec.                   A co, gdyby było odwrotnie?

Czy mieszkańcy powinni płacić za coś, co sami przygotowują do odbioru, segregują, a następnie przekazują do dalszego wykorzystania?

Z takim pytaniem mierzy się złożony wniosek o wypłatę wynagrodzenia za segregację i przygotowanie tzw. śmieci do odbioru, a także o zwrot pobranych opłat za ich odbiór.

Autor wniosku wskazuje, że to, co nazywamy „śmieciami”, często nie jest bezwartościowym odpadem. Segregowane materiały mogą zostać ponownie wykorzystane jako surowce wtórne, paliwo lub wsad do procesów produkcyjnych i energetycznych. Skoro więc mają wartość i są przejmowane od mieszkańców, pojawia się zasadnicze pytanie:

Dlaczego mieszkaniec ma jeszcze płacić za przekazanie tego towaru?

Wniosek postuluje zmianę podejścia do całego systemu. Zamiast comiesięcznych opłat i nieodpłatnej pracy mieszkańców przy segregacji proponowane jest rozwiązanie, w którym wkład mieszkańców w segregację i przygotowanie odpadów zostaje uwzględniony, a odbiór odbywa się bez dodatkowej opłaty.

To nie jest wyłącznie pytanie o „śmieci”.

To pytanie o wartość ludzkiej pracy, ochronę własności, odpowiedzialność władz publicznych oraz o to, kto powinien ponosić koszty funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami.

Może więc warto odwrócić perspektywę: zamiast pytać, ile obywatel ma zapłacić za swoje „śmieci”, zapytać, ile warte są surowce, które obywatel przekazuje?

Wniosek o zapłatę wynagrodzenia za segregację i przygotowanie tzw. śmieci do odbioru oraz o zwrot bezprawnie pobranych opłat za podstępną kradzież mojej własności.

Na podstawie art. 63 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: KRP), w związku z art. 2, art. 7, art. 8,
art. 30, art. 31 ust. 2, art. 32, art. 37 ust. 1, art. 40, art. 64 ust. 1 i 2, art. 65 ust. 4 i 5, art. 74, art. 76, art. 82, art. 83 i art. 166 ust. 1 KRP, składam wniosek o wypłatę jednorazowego wynagrodzenia minimalnego obowiązującego w 2025 r. w oparciu o art. 65 ust. 4 KRP, za wykonywaną pracę w ramach prac interwencyjnych, zgodnie z art. 65 ust. 5 KRP oraz w ramach działań na rzecz ochrony i poprawy stanu środowiska, zgodnie z art. 74 ust. 4 KRP.
Moja praca w 2025 r. polegała na przygotowywaniu do zabrania tzw. śmieci, które stanowią w
rzeczywistości wartościowy towar przeznaczony do dalszego wykorzystania i produkcji oraz stanowią moją
własność i mój majątek, który ma być chroniony przez władzę publiczną zgodnie z art. 21 i art. 64 KRP, a nie
zabierany podstępnie, do czego muszę jeszcze dopłacać. Podczas wykonywania powyższej pracy została również dokonana segregacja tego towaru, do czego też jesteśmy zmuszeni z naruszeniem szczególnie art. 7, art. 30, art. 31 ust. 2, art. 40, czy art. 166 ust. 1 KRP.
Z tytułu wykonanej pracy oraz zabranego towaru nie dostajemy od władzy publicznej żadnego
wynagrodzenia, pomimo tego, że w demokratycznym państwie prawnym niedopuszczalna jest praca niewolnicza i bez przynajmniej minimalnego wynagrodzenia, zgodnie z art. 65 ust. 4 KRP. Niedopuszczalne jest też pozbawianie obywateli własności, za którą zapłacili, bez odpowiedniego odszkodowania.
Wnioskuję też o zwrot dotychczas bezprawnie pobranych opłat z tytułu odbioru tzw. śmieci, gdyż
odbywało się to bez podstawy prawnej zgodnej z Konstytucją RP. Brakuje do nich orzeczeń legalnie działającego Trybunału Konstytucyjnego (od 1997 r. było maksymalnie tylko 13 sędziów TK, a zgodnie z art. 194 ust. 1 KRP powinno być ich 15). Podczas procesu legislacyjnego orzeczenia TK muszą być opublikowane w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, zgodnie z art. 190 ust. 2 KRP, w związku z art. 2, art. 7, art. 8, art. 30, art. 31 ust. 2, art. 37 ust. 1, art. 82, art. 83, art. 122 ust. 3 i 4 oraz art. 188 ust. 3 KRP. Orzeczenie TK to jedyny dokument, na podstawie którego można twierdzić, że jakiś przepis prawa jest zgodny z Konstytucją RP, a takich orzeczeń nie ma. Z tego powodu wszystkie przepisy, niby prawa, na które powołuje się władza publiczna w Gminie, są niezgodne z Konstytucją i nieważne z urzędu. Stanowią one fałszywe dokumenty o znaczeniu prawnym, do których przestrzegania jesteśmy zmuszani, z całkowitym naruszeniem szczególnie art. 7, art. 30, art. 31 ust. 2 i art. 40 KRP.
Ponadto wszystkie przepisy prawa muszą być uchwalane przez osoby uprawnione do tego, a zgodnie z art.
4, art. 11 i art. 13 KRP członkowie partii nie mają takich kompetencji. Mogli to czynić tylko w totalitarnym
systemie komunistycznym i przed wejściem w życie Konstytucji RP.
W 1997 r. organizacje partyjne, sędziowskie, komornicze, urzędów skarbowych, ZUS, KRUS, PKW i inne
dokonały zamachu na konstytucyjne organy władzy i dlatego zgodnie z art. 13 KRP nie mają prawa istnieć, tym bardziej że demokracja to nie są rządy organizacji. Mimo to członkowie tych organizacji do dzisiaj bezkarnie udają przedstawicieli Narodu Polskiego, chociaż Naród Polski nigdy nie zrzekł się sprawowania władzy bezpośrednio, co ma zagwarantowane na podstawie art. 4 KRP. Naród Polski też nigdy nie wyraził w referendum zgody na przedstawicieli i z tego powodu nie ma prawa być posłów, senatorów, prezydentów, sędziów, burmistrzów, wójtów czy ministrów. Dlatego też zgodnie z art. 4 KRP Naród Polski musi pełnić władzę bezpośrednio za pomocą Pełnomocników Narodu Polskiego, wybieranych za pomocą pełnomocnictw, tak jak to jest przedstawione przez Urząd Cywilnej i Demokratycznej Kontroli (UCiDK) na stronie www.ucidk.pl w zakładce wybory. UCiDK działa w ramach cywilnej i demokratycznej kontroli na podstawie art. 26 ust. 2 KRP i jest to jedyny organ konstytucyjny uprawniony do zarządzania Siłami Zbrojnymi, czyli wszystkimi formacjami uzbrojonymi, w tym prokuraturą, służbami specjalnymi i policją, które mają być apolityczne. UCiDK wraz z Siłami Zbrojnymi jest konstytucyjnie umocowany do przeprowadzania różnego rodzaju kontroli, w tym do kontroli wyborów. Komunistyczna organizacja o nazwie Państwowa Komisja Wyborcza też nie ma prawa istnieć w demokratycznym państwie prawnym i okradać UCiDK z jego konstytucyjnych kompetencji kontrolnych.
Wnioskuję również o to, aby od 2027 r. władza publiczna w ramach swoich obowiązków
wynikających szczególnie z art. 21, art. 74 i art. 166 ust. 1 KRP dokonywała bezpłatnego odbioru tzw. śmieci z mojej nieruchomości, w zamian za wkład mojej pracy w ich segregację oraz w ramach słusznego odszkodowania (art. 21 KRP) za stałe wywłaszczanie mnie z mojej własności, którą stanowi wartościowy towar zabierany mi podstępnie jako tzw. śmieci, a które w ramach realizacji celu publicznego muszą obowiązkowo zostać odpowiednio zagospodarowane przez władzę publiczną.   

                                                               UZASADNIENIE   

Gmina egzekwuje bezprawnie od właścicieli nieruchomości obowiązek przymusowej i bezpłatnej pracy, za której wykonanie ponosi odpowiedzialność wyłącznie władza publiczna, zgodnie z art. 74 ust. 2 KRP, w jednostkach samorządu terytorialnego (art. 16 ust. 2 KRP). Takie działania są ewidentnym naruszeniem szczególnie art. 2, art. 7, art. 8, art. 30, art. 31 ust. 2, art. 37 ust. 1, art. 40, art. 65 ust. 4 i art. 83 KRP. Mając na uwadze fakt, że zgodnie z art. 8 KRP Konstytucja RP jest najwyższym prawem i należy stosować ją bezpośrednio oraz to, że zgodnie z art. 37 ust. 1 KRP mamy korzystać z praw zapewnionych wyłącznie w Konstytucji RP, żaden przepis prawa nie może być uznany za ważniejszy od Konstytucji RP, a tym bardziej nie może on zmieniać treści Konstytucji RP, z której wyraźnie wynika, że za każdą pracę należy się przynajmniej
minimalne wynagrodzenie. Ponadto wskazać należy, że skoro zgodnie z art. 74 ust. 4 KRP władza publiczna ma wspierać działania obywateli na rzecz ochrony i poprawy stanu środowiska, to znaczy, że wsparcie powinno też być w formie wynagrodzenia za wykonaną pracę w tym zakresie spraw. Również zgodnie z art. 166 ust. 1 KRP to władza publiczna ma zaspokajać potrzeby wspólnoty
samorządowej, co oznacza, że nie może być odwrotnie. Mieszkańcy Gminy nie mogą zaspokajać potrzeb władzy publicznej i jeszcze wykonywać, za nią bezpłatnie, obowiązki wynikające w tym przypadku z art. 74 KRP.
Niedopuszczalne też jest, aby obywatele, którzy nie mają tzw. śmieci, albo mają ich znikomą ilość i
mogliby oddać je raz na pół roku, byli zmuszani do tego, aby płacić za ich odbiór co miesiąc, pomimo że
faktycznie do takiego odbioru nie dochodzi. To jest ewidentne wyłudzanie pieniędzy od obywateli, na podstawie niekonstytucyjnych przepisów partyjnych, które nigdy nie powinny znajdować się w obiegu prawnym.
W demokracji niedozwolone jest też oszustwo na obywatelach, którym wmówiono, że towar, który od nich
jest zabierany pod przymusem, to bezwartościowe śmieci, za których odbiór muszą jeszcze zapłacić, pomimo tego, że jest to cenny towar, za który kiedyś również musieli zapłacić.
Zwracam uwagę na to, że dużo firm zarabia na tych tzw. śmieciach, skupując je i wykorzystując jako wsad
do biogazowni, elektrociepłowni czy jako surowiec wtórny do ponownego wykorzystania w hutach i zakładach przetwórczo-produkcyjnych. To niepodważalny dowód na to, że jest to wartościowy towar, a nie odpad nic niewart!!! Za ten towar odbierany od mieszkańców władza publiczna powinna płacić albo przynajmniej odbierać go bezpłatnie w ramach słusznego odszkodowania z tytułu wywłaszczenia z własności prywatnej w ramach realizacji celu publicznego!!! To, że władza publiczna nie potrafi lub celowo nie chce zarabiać na tzw. śmieciach, bo woli okradać i wykorzystywać swoich mieszkańców, świadczy jedynie o tym, że całkowicie nie nadaje się do pełnienia służby publicznej oraz nie wykonuje swoich konstytucyjnych obowiązków należycie.
Przypominam, że w myśl art. 77 ust. 1 KRP w związku z art. 2, art. 7, art. 8, art. 37 ust. 1, art. 82 i art. 83
KRP każdy urzędnik, w tym organ wykonawczy lub stanowiący, który poprzez swoje działania narusza przepisy zapisane w Konstytucji RP, jest osobiście zobowiązany naprawić straty i krzywdy pokrzywdzonych osób oraz wypłacić im dodatkowe wynagrodzenie. Roszczenia te, zgodnie z art. 44 KRP, nie ulegają przedawnieniu.
Wynagrodzenie i zwrot bezprawnie pobranych pieniędzy za odbiór tzw. śmieci, o które wnioskuję, należy
przelać na mój rachunek bankowy nr: …………………………………………………………..……………
w nieprzekraczalnym terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszego pisma.
W przypadku niedotrzymania terminu płatności sprawa zostanie skierowana do odpowiednich organów
konstytucyjnych w celu przymusowego ściągnięcia należności wraz z odsetkami za opóźnienie oraz w celu
pociągnięcia winnych świadomego i celowego naruszenia moich praw konstytucyjnych, oraz oszustwa na moją szkodę do odpowiedzialności karnej.