Jak złożyć dokument?
Dokument wydrukuj w trzech egzemplarzach, jeden złóż do władzy publicznej a na dwóch pozostałych zażądaj potwierdzenia faktu złożenia tego dokumentu.
Co zrobić z potwierdzonymi egzemplarzami dokumentu?
Potwierdzone egzemplarze dokumentu zabezpiecz na okoliczność ewentualnych roszczeń za niezrealizowanie.
Możesz też, jeden z potwierdzonych egzemplarzy dokumentu przesłać do UCiDK do celów kontrolnych. W tym egzemplarzu możesz zasłonić dane, których nie chcesz udostępniać. Czytelne musi pozostać nazwisko, imiona, dane urzędu do którego dokument został złożony, potwierdzenie złożenia dokumentu.
Możesz dodatkowo udostępnić własny numer telefonu dopisując na tym dokumencie celem ewentualnego kontaktu przez UCiDK.
Potwierdzony egzemplarz dokumentu możesz przesłać: listem poleconym, na e-mail biuro@ucidk.pl bądź mms-em na nr tel. 725 374 800
Prosimy o rozpowszechnianie i zgłaszanie swojej pomocy w likwidacji panującego bezprawia oraz w zmianie systemu na adres: biuro@ucidk.pl jak też potwierdzenie tego faktu SMS-em na nr tel. 725 374 800.
WNIOSEK PNG 1
WNIOSEK PNG 2
WNIOSEK PDF
WNIOSEK ODT

Nielegalność kodeksów: podstawa bezprawia komorników

Centralna argumentacja podważająca legalność Kodeksu Cywilnego i innych kodeksów w świetle źródeł wynika bezpośrednio z zarzutów o głębokie wady proceduralne i konstytucyjne tych aktów prawnych, które następnie są bezprawnie wykorzystywane przez komorników i wymiar sprawiedliwości.

W szerszym kontekście „Nielegalności Aktów Prawnych Używanych przez Komorników”, Kodeks Cywilny (KC), Kodeks Postępowania Cywilnego (KPC), Kodeks Wykroczeń, Kodeks Postępowania Karnego (KPK) oraz inne kodeksy są filarem, na którym opiera się działalność komorników, lecz jednocześnie są one uznawane za akty całkowicie nielegalne.

Oto omówienie informacji na temat nielegalności kodeksów w kontekście działań egzekucyjnych:

I. Braki Proceduralne i Historyczne (Brak Podpisu Prezydenta)

Głównym i fundamentalnym argumentem podważającym legalność kodeksów jest ich niezgodność z wymogami formalnymi Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (KRP):

  1. Brak podpisu Prezydenta RP: Wszystkie kodeksy (w tym Kodeks Cywilny, Kodeks Wykroczeń, Ordynacja Podatkowa oraz Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z 1966 r.) są uznawane za nielegalne, ponieważ nie zostały podpisane przez Prezydenta RP, co jest wymagane zgodnie z art. 122 ust. 3 KRP.
  2. Pochodzenie Komunistyczne: Kodeksy te, w tym Kodeks Cywilny, były często wydawane do lat 80. XX wieku przez Radę Państwa, w czasach, gdy funkcja Prezydenta RP nie istniała, co automatycznie czyni je nielegalnymi. Są one określane jako „przepisy komunistyczne i partyjne”, które nie powinny obowiązywać w demokratycznym państwie prawnym, zwłaszcza że Art. 13 KRP zakazuje istnienia organizacji odwołujących się do metod i praktyk reżimów komunistycznych.

II. Brak Konstytucyjnego Uzasadnienia (Rola TK i KRP)

Nielegalność kodeksów jest dodatkowo wzmacniana przez brak konstytucyjnego mechanizmu ich weryfikacji:

  1. Brak Orzeczenia TK: Żaden przepis prawa, w tym kodeksy (np. KPC), nie ma prawa być uznawany za zgodny z KRP ani obowiązywać, jeśli wcześniej nie posiada orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (TK) potwierdzającego jego zgodność z Konstytucją.
    • Orzeczenie takie musiałoby być wydane z urzędu (art. 188 ust. 3 KRP) i opublikowane w Monitorze Polskim (art. 190 ust. 2 KRP).
    • Skoro żaden przepis prawa wydany nie posiada orzeczenia TK, należy domniemywać, że wszystkie są niezgodne z KRP.
    • Co więcej, źródła odrzucają koncepcję „domniemania konstytucyjności”, twierdząc, że Konstytucja nie przewiduje takiego mechanizmu. Władze publiczne (w tym prokurator i policjant) próbują oszukać obywateli, że to domniemanie istnieje.
  2. Uchwalanie przez Partie Polityczne: Wszystkie kodeksy i inne przepisy zostały uchwalone przez członków partii politycznych, którym Art. 11 KRP zabrania pełnienia władzy publicznej i uchwalania jakichkolwiek przepisów prawa. Tym samym, akty te są nielegalne, a ich uchwalanie jest metodą dyktatorską, sprzeczną z Art. 13 KRP.
  3. Brak Przewidzenia Ustaw w KRP: Chociaż Kodeks Cywilny i inne kodeksy mają swoje podstawy, ogólna zasada bezpośredniego stosowania KRP (art. 8 ust. 2 KRP) sprawia, że jeśli Konstytucja nie przewiduje danej ustawy, nie ma ona prawa istnieć. Dotyczy to np. Ustawy o komornikach sądowych. Dodatkowo KRP nie przewiduje poprawek, nowelizacji ani drobnych zmian do tych „komunistycznych i partyjnych przepisów prawa”.

III. Kodeksy jako Podstawa Nielegalności Działań Komorników

W kontekście działań komorników sądowych, nielegalność kodeksów jest kluczowa:

  1. Podstawa Egzekucji: Komornicy powołują się na Ustawę o komornikach sądowych oraz Kodeks Postępowania Cywilnego (KPC). Ponieważ te akty są nielegalne, działania komorników są uznawane za całkowicie bezprawne.
  2. Nielegalność Wymiaru Sprawiedliwości: System sądowy, który komornicy obsługują, również opiera się na tych wadliwych aktach prawnych. Sędziowie bezprawnie rozpatrują sprawy i wydają wyroki, uznając, że komunistyczne ustawy z lat 60. (jak kodeks cywilny, KPC, KPK) są ważniejsze niż KRP. W rezultacie obywatele są zmuszani do podporządkowania się niekonstytucyjnym przepisom partyjnym.
  3. Obowiązek Funkcjonariuszy: Zarówno komornicy, jak i policjanci (których komornik często używa do egzekucji), mają obowiązek żądać dowodów na zgodność ustaw (takich jak Kodeks Wykroczeń) z Konstytucją. Jeśli komornik nie jest w stanie udowodnić, że działa na podstawie zgodnych ustaw z Konstytucją, żaden policjant nie powinien egzekwować niczego. Prokuratura i Policja nie powinny posługiwać się przepisami, których zgodności z KRP nie sprawdziły.
  4. Konsekwencje Finansowe: Ponieważ wszystkie przepisy prawa, w tym ustawy podatkowe i kodeksy, są niezgodne z Konstytucją, wszystkie dotychczas pobrane przez komorników i władze publiczne podatki, opłaty, składki, czy kary są uznawane za bezprawnie pobrane i muszą zostać zwrócone. Komornicy, działający na podstawie tych aktów, są określani jako „zorganizowana grupa przestępcza okradająca obywateli”.