Zgodnie z uzyskanymi źródłami, Państwowej Inspekcji Sanitarnej (PIS) stawiane są następujące zarzuty, które podważają legalność jej działania i umocowanie konstytucyjne:
1. Brak umocowania w konstytucyjnym porządku prawnym:
• Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie jest przewidziana w konstytucyjnym porządku prawnym, ponieważ została uchwalona w totalitarnych czasach komunistycznych. Podobnie jak inne kodeksy czy ordynacja podatkowa, nie jest ona zgodna z Konstytucją RP.
• W ogólności, Konstytucja RP nie przewiduje istnienia Państwowej Inspekcji Sanitarnej ani podobnych organizacji czy urzędów partyjnych, które mogłyby mieć uprawnienia do nadzoru i kontroli oraz należeć do Rady Ministrów.
• Główny Inspektor Sanitarny, jako centralny organ administracji rządowej, również jest uznawany za działającego niezgodnie z Konstytucją.
2. Nielegalność procesu legislacyjnego i braku podpisu Prezydenta RP:
• Ustawa o PIS, podobnie jak inne przepisy z okresu komunistycznego, nie jest podpisana przez Prezydenta RP zgodnie z art. 122 ust. 3 KRP, lecz przez przewodniczącego i sekretarza komunistycznej rady państwa. To jednoznacznie wskazuje na jej całkowitą niezgodność z Konstytucją.
• Wszelkie poprawki czy nowelizacje do tej ustawy nie mają znaczenia, ponieważ Konstytucja RP nie przewiduje takiej formy uchwalania przepisów prawa. Art. 87 KRP nie przewiduje nowelizacji, poprawek, zmian czy ustaw ujednoliconych.
• Podobnie jak inne ustawy, ustawa o PIS była uchwalana przez członków partii politycznych, co jest niedopuszczalne w demokratycznym państwie prawnym (art. 11 i art. 13 KRP).
3. Brak orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego (TK) i jego niekonstytucyjny skład:
• Brak jest orzeczeń TK potwierdzających zgodność ustawy o PIS z Konstytucją.
• Dodatkowo, TK działa nielegalnie, ponieważ składa się tylko z 13, a nie 15 sędziów, prezesa oraz wiceprezesa „udających sędziów TK”, którzy bezprawnie rozpatrują sprawy w trybunale.
4. Nielegalność uprawnień kontrolnych i nadzorczych:
• PIS było upoważnione do kontroli przestrzegania rozporządzeń i dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady, które to przepisy nie są przewidziane w konstytucyjnym porządku prawnym (art. 87 KRP).
• Konstytucja upoważnia do przeprowadzania kontroli wyłącznie cywilną i demokratyczną kontrolę (UCiDK), co potwierdza art. 26 ust. 2 KRP. Ograniczone kompetencje kontrolne posiada również Najwyższa Izba Kontroli (NIK), która jednak zawsze musi działać kolegialnie z UCiDK. Konstytucja nie przewiduje innych organów kontrolnych, w tym PIS.
• Kompetencje nadzorcze, zgodnie z art. 171 ust. 2 KRP, posiada wyłącznie Wojewoda w zakresie Rady Ministrów, a nikt inny nie ma prawa do takich kompetencji.
5. Naruszenie art. 42 ust. 3 KRP i zmuszanie obywateli do przestrzegania niekonstytucyjnych przepisów:
• Obywatele byli i nadal są zmuszani do przestrzegania niekonstytucyjnych przepisów PIS, a z tego tytułu są karani nawet bez prawomocnego wyroku sądowego, co jest niedopuszczalne zgodnie z art. 42 ust. 3 KRP.
6. Brak konstytucyjnych kompetencji dla Ministra Zdrowia i Rady Ministrów w zakresie zdrowia:
• PIS podlega ministrowi właściwemu do spraw zdrowia (z art. 7.1. ustawy o PIS), jednak art. 146 KRP nie przewiduje żadnych kompetencji dotyczących zdrowia obywateli dla Rady Ministrów. Zgodnie z art. 68 i art. 166 ust. 1 KRP, obowiązki te przypisane są wyłącznie dla władzy publicznej (samorządów terytorialnych), a nie dla władzy państwowej.
• Rada Ministrów, jako organ władzy państwowej, nie miała prawa przekazać nieswoich kompetencji organizacjom międzynarodowym, w tym WHO i UE, co potwierdza art. 90 ust. 1 KRP.
W świetle tych zarzutów, PIS jest uznawane za działające całkowicie niezgodnie z Konstytucją. Wzywa się do natychmiastowej likwidacji systemu komunistycznego, w tym usunięcia z obiegu prawnego wszystkich nielegalnych ustaw i rozporządzeń, a także do lekceważenia organizacji i urzędów utworzonych przez członków partii politycznych
