Banki bezprawnie przekazują pieniądze komornikom, syndykom, urzędom skarbowym

Zgodnie z informacjami zawartymi w źródłach sporządzonych przez Urząd Cywilnej i Demokratycznej Kontroli, wyrażane są poglądy i żądania dotyczące konieczności odblokowania środków pieniężnych na koncie oraz uznania działań banku w zakresie przekazywania pieniędzy za przestępstwa.

Źródła :

• Gotowiec do banków

• Konstytucja RP

• Oświadczenie UCiDK nr 8

Argumenty dotyczące nielegalności działań banku i systemu prawnego:

• Wskazuje się, że pracownicy banku uczestniczą w przestępstwach, przekazując pieniądze obywateli komornikom sądowym, syndykom czy urzędom skarbowym, którzy nie posiadają prawomocnych wyroków sądu stwierdzających winę i obowiązek poniesienia kary w postaci zabrania pieniędzy z konta bankowego czy lokat.

• Podkreśla się, że art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (KRP) stanowi, że każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu. Ten przepis Konstytucji ma być stosowany bezpośrednio i w każdej sprawie, ponieważ Konstytucja jest najwyższym prawem i to, co z niej wynika bezpośrednio, nie może być zmienione ustawą czy innym przepisem prawa.

• Zgodnie z umowami podpisywanymi przez banki i ich klientów, nikt poza klientem lub jego pełnomocnikiem nie ma możliwości dysponowania pieniędzmi, co sprawia, że przekazywanie środków komornikowi, syndykowi czy urzędom skarbowym bez zgody właściciela konta i bez prawomocnego wyroku sądu jest niedopuszczalne.

• Twierdzi się, że prawomocnych wyroków sądowych dopuszczających takie działania nie ma od 1997 roku, ponieważ władza sądownicza działa nielegalnie. Uzasadnia się to tym, że nigdy nie było wyborów w tym zakresie spraw, a Konstytucja nie przewiduje, aby organizacje partyjne i sędziowskie wybierały swoich przedstawicieli do sądów i trybunałów, co jest niezgodne z art. 4 KRP (władza zwierzchnia należy do Narodu).

• Stwierdza się, że żadna nielegalnie obowiązująca ustawa nie może mieć zastosowania w takich przypadkach. W szczególności wymienia się ustawę z 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, która została podpisana przez przewodniczącego i sekretarza komunistycznej Rady Państwa, a nie przez Prezydenta RP zgodnie z art. 122 ust. 3 KRP.

• Podkreśla się, że wszystkie ustawy uchwalone i wydane przez „nielegalnie działające organizacje partyjne” są nieważne, w tym ustawa kodeks postępowania administracyjnego, ustawa o samorządzie gminnym, ustawa o ochronie danych osobowych czy ustawy podatkowe, ponieważ nie są one przewidziane w KRP. Uważa się, że partie polityczne nie mają prawa uchwalać ustaw zgodnie z art. 11 i art. 13 KRP.

• Twierdzi się, że władze publiczne posługują się fałszywymi dokumentami prawnymi, nie informując obywateli o zgodności przepisów z KRP, co ma umacniać „system panującego bezprawia”.

• Źródła wskazują, że KRP nie przewiduje ustawy o ochronie danych osobowych, lecz ustawę o zasadach i trybie gromadzenia oraz udostępniania informacji (art. 51 ust. 5 KRP). Twierdzi się, że takiej ustawy nie ma, a nawet gdyby była, nie mogłaby tworzyć dodatkowych, nieprzewidzianych w KRP urzędów. Uznaje się, że to samorządy terytorialne powinny zaspokajać potrzeby związane z ochroną informacji o dokumentach urzędowych i zbiorach danych swoich obywateli [141, 16 ust. 2, 166 ust. 1]. Przekazywanie danych pracownikom niekonstytucyjnych urzędów jest uznawane za naruszenie art. 51 KRP oraz innych artykułów.

• Podkreśla się, że KRP przewiduje około 130 ustaw z ich tytułami i tym, co mają regulować, jednak takich ustaw nie ma w obecnym „partyjnym i sędziowskim systemie prawnym”.

• Wskazuje się, że nie dopuszcza się zmuszania obywateli do płacenia podatków na rzecz niekonstytucyjnych urzędów, sądów i trybunałów partyjnych, gdzie zatrudnieni są głównie byli lub obecni działacze partii politycznych lub ich znajomi. Zauważa się, że mnogość i niejasność przepisów podatkowych uniemożliwia obywatelom samodzielne zrozumienie swoich zobowiązań podatkowych, a Konstytucja (art. 217 KRP) ma przewidywać jedną ustawę podatkową, której nie ma.

Żądania i konsekwencje:

• W oparciu o powyższe argumenty, żąda się natychmiastowego odblokowania pieniędzy i nieprzekazywania ich „żadnym komunistycznym organizacjom (urzędy skarbowe są takimi organizacjami, bo konstytucja nie przewiduje takich organów władzy i ustaw w tym zakresie) lub firmom prywatnym podszywającym się pod władzę publiczną, w tym o nazwie „Komornik Sądowy”, czy „Syndyk””.

• Oświadcza się, że każdy pracownik banku, który będzie rozporządzał pieniędzmi bez zgody i wiedzy właściciela, zostanie indywidualnie pociągnięty do odpowiedzialności karnej z tytułu naruszenia zawartej umowy i kradzieży majątku.

• Wzywa się wszystkich pełniących służbę publiczną do zaprzestania zmuszania obywateli do działań niezgodnych z KRP. Każdy urzędnik, który naruszy szczególnie art. 2, art. 7, art. 82, art. 83, czy art. 166 ust. 1 KRP, będzie zobowiązany do naprawienia strat i krzywd oraz wypłacenia dodatkowego wynagrodzenia za szkody. Takie działanie jest przewidziane w art. 77 ust. 1 KRP i ma się nie przedawniać, co potwierdza art. 44 KRP.